Ik werd om 9.00 uur wakker. 10 uur onafgebroken
geslapen, dat gebeurt me thuis niet. Lekker douchje, geen knop die je moet
indrukken en lekker veel regelbaar water. Om 11.00 uur richting Bayeux. Daar
wat rondgekeken. Veel restaurants en bistrootjes, weinig gewone winkels.
Uiteindelijk bij de Aldi voorverpakt brood gehaald; niet te vreten die rotzooi.
Dus na een zwempartijtje voor de honden in zee zaten we op een mooi plekje met
uitzicht op Ohama-beach toostjes te kauwen. Waren we ook nog de boter vergeten,
mijn dag kon niet meer stuk. Daarna nog naar het Amerikaanse ereveld geweest.
Anita ging met de honden naar beneden naar het strand en ik het veld op. Raar
idee dat ik ooit in gesprek kwam met wat wij een Stalingradpeuk noemde toen ik
in dienst in Hohne lag. Wij waren toentertijd NATO-peuken en op die schietbanen
op de Lünerburgerheide liep burgerpersoneel rond in van die blauwe werkpakken.
Oorlogsinvaliden die voor de Bundeswehr werkten. De meesten hadden of geen arm
of geen been. Die hadden ze bij Stalingrad laten liggen, vandaar die naam. In
dat gesprek vertelde hij mij dat hij op D-day in zo’n bunker zat achter een
mitrailleur en dat hij rij voor rij die Amerikanen neerschoot. Hij had daar
toen nog nachtmerries van. En vandaag sta ik op het veld waar
hoogstwaarschijnlijk ook zijn slachtoffers liggen. Ik ben nog steeds blij dat
ik de mazzel heb gehad niet naar een oorlog te hoeven of een ander door
politici bedacht conflict. Wij na-de-oorlogse kinderen hebben het zo slecht nog
niet. Inmiddels is het half zes, mooi tijdstip om terug naar de camping te
gaan. In tegenstelling tot gisteren, vond ik in één keer de camping.
Merkwaardig toch dat je altijd met de caravan achter je op de meest onooglijke
weggetjes belandt die 8 van de 10 keer ook nog doodlopen. Zal wel een gave
zijn. Je wordt wel zeer geroutineerd in het aan- en afkoppelen van de caravan,
dat dan weer wel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten